lunes, 10 de agosto de 2009

SUEÑOS DE SECANO

Rajábamos el telar de sueños de secano,
Mojábamos confesonarios vacíos de pecados,
Helábamos sonrisas con lágrimas ardiendo,
Pegábamos labio con labio sin querer queriendo.
Queríamos matarnos sin prisas sin pisar,
Olvidarnos de todo para ser tú y yo de pie y acostados,
Ser tú y yo para parir rudamente la primera del plural.
Oler.. olía a flores pintadas de color mañana,
La mañana sabía a portazo y reproche de luna eclipsada,
Virtuoso paso de ausencia sin cielo gris, ni almohada,
Ni labio partido, ni poesía de cuando había poetas de madrugada.
Quedábamos para cerrar saldo y cuenta, abrazo y mirada,
Hasta luego y un hiriente “sabes que nunca más...”
Creo que te creo verdaderamente cuando mientes con certeza,
Mirándome como una gata sin lana que enmarañar,
Arrodillando mi rodilla para ver de cerca tus caderas y caminar,
Cuando sabía que te daba igual tangente y paralela,
Tu línea caminaba sin querer saber conjugar el verbo amar,
Mi verbo sólo te sabe murmurar,
Ya sólo eso...
Hasta luego y.... vuélveme a mirar.

sábado, 18 de julio de 2009

Seguro que te encuentras ahí sentada... al otro lado... en otro lugar... pero al mismo tiempo... y lees esto... y seguro que te pone de los nervios... o te hace erizar... o te resulta indiferente... a ti te escribo... que te conozco tanto... y tan poco... que pasaría una vida a tu lado... aunque durase un suspiro... a ti te escribo... a la que duda... ante mi rostro que tantas veces se equivocó... como si fuese un torpe humano... y que nunca miró atrás... resolviendo problemas dando pasos adelante... quedándome quieto... apostándolo todo a una carta sin mazo para barajar... como si no fuera culpable... de errores... de resignaciones... y tragos al aire... pero sólo deseo tu piel de almohada... tu corazón de nana para dormir... y tu aliento de despertador... a ti te escribo... a la que quiere describir... lo que no tiene más nombre y apellido que un tú y yo... culpables del pecado... que cruza in fraganti... respondiendo y preguntando... cruzándonos goteras en nuestro charco... besando destinos sin querer... a ti te escribo... que no te conozco... que nuestras almas gemelas se entrelazan... y que lo llamaré, otra vez... sin querer... amor...

jueves, 16 de julio de 2009


DROGA DESCONOCIDA

Dame encuentros pertinentes

entre atardeceres a medio amanecer,

besos de cielo sin nubes

entre lluvia mojando aceras gastadas,

acordes de tus manos sobre esa guitarra

y nuestra música sin frenos ni control,

amistad inquebrantable,

complot de luna y cielo,

amor sin tapujos, ni etiquetas,

inquieto, desnudo, sin disfraz,

y sin más rumbo que mi piel y tu pelo.

Aparta de mi ese cáliz de las dudas

y la furia de ojos que saben a despedida,

dame risa, beso y verso

y un supuesto para encontrarnos al soñar

cuando el alma quiera, cuando sople la vida...

jugar, apostar, quedar en tablas, se acabó el perder

y pensar que los puentes son de ruina y papel.

Dame verso, risa y beso

tus ojos de cafeína y droga desconocida,

colócate sobre mi pecho, entre rayas sin melancolía,

gloria de amor libre al viento sobre nuestros cuerpos.


Vamos a hacer rodar, por el tiempo que se escapa, las canciones que queramos dibujar... sobre la arena de papel mojado y viajes por inventar... deja desnudos tus pasos que mis pies seguirán las huellas... a veces, y para cuando me encuentre invidente, dame tu mano, o tu pelo... o un mordisco... que yo te hago cosquillas sin encontrar... amistad para puntos suspensivos... que saben decir.. y cuando callar... siempre que se encuentren nuestros ojos... yo te hago almohadas de versos... y caricias para tu alma...un parasiempre que no te asuste... que sólo te traiga sonrisa ardiente... de esa que acaba siendo carcajada... deja que el carpe diem sea cuando las nubes no quieran posarse nunca más... para cuando los labios expiren ardientes de libertad...

martes, 14 de julio de 2009



El miou sentimientu señardousu,
de nenu,
de remembrar recuerdos silentes,
viénse a cimentar baixu’l cielu blancu de L.luarca,
cumo un marmuriu arropáu pola mar,
dende los chanos abrazaos de cantiles
hasta las casas de tiempos pasaos.
Al sur la montaña facía xeitu de custodiante,
enorme,
infinita...
ya al norte el Cantábricu abel.lugaba’l val.le...
al.lí deaprendí poesía ensin saber cuasi falar,
al.lí deaprendí’l soníu de los colores...
L’amor pola tierra...

miércoles, 1 de julio de 2009


Las calles mojadas,
de brillo lluvioso empapadas,
susurran, echan de menos,
dicen y callan tanto...
el movimiento firme de tus pasos.

Aunque tú no me creas,
aunque niegues que lo sepas,
el latido no miente,
no sabe, no puede,
ni siquiera....
para otro lado mirar.

Para otros la mentira,
el polvo de tu ausencia,
a las ganas de reencontrarte,
a mi alma enmarañada.

Para nadie mis labios,
que no quieren herir mi fuego
que espera hoguera en tus manos.
Y para nadie...
apagar la luz del sol de nuestra mañana

viernes, 26 de junio de 2009


CENIZAS DE FUEGO



Miran las gotas de lluvia

como sensuales penas

a través de la ventana,

tiñendo el silencio

porque suele perseguir el invierno

el frío vacío de esta cama.


Vive bajo el recuerdo

y atado al capricho de tu distancia,

aunque sabe que puede que ya no haya pelea

entre el tacto de sus manos

por el destino de tu pelo

que sólo fue una partida a medias.


Temor o recelo,

dudas...

un día secadas por aquellos besos,

que sólo fueron cenizas de fuego,

palabras disipadas

y miradas de un susurrado “te quiero”.


Al calor de la madrugada

vendrán recibos de la partida jugada,

de unos buenos días

que quise tener sólo para tu mirada,

y se quedan entre estas líneas

esperando el abrazo en la mañana.